این پرنده یکی از عجیب ترین و غیرممول ترین طوطی ها است. شب گرد، زمین زی و بی پرواز!
جمعيت طوطی کاکاپو، از پرندگان بومی زلاندنو کهنادر ترين طوطی جهان است، سی درصد افزايش يافته است.
وزن اين پرنده کمياب، کهسنگين وزن ترين طوطی جهان است، به طور متوسط به سه کيلو گرم می رسد.
اينپرنده بومی زلاندنو هنگام شب فعاليت دارد و قادر به پرواز نيست.
تا سه ماهپيش، تنها 62 طوطی کاکاپو وجود داشت اما در اين فاصله، تعداد قابل توجهی جوجه سر ازتخم بيرون آورده اند و جمعيت اين پرنده نادر به 84 عدد رسيده است.
سازمانحفظ محيط زيست زلاندنو اعلام کرده است که از مجموع 61 تخمی که امسال اين طوطی هادر جزيره "فنواهو" در نزديکی سواحل جزيره جنوبی گذاشته بودند، 22 جوجه سالم خارجشده اند.
به گفته کارشناسان، تولد اين تعداد طوطی کاکاپو غيرعادی است و دليلآن آگاهی بيشتر متخصصين از نحوه حفاظت از اين پرنده بوده است.
دشمنان اصلیاين پرنده، حيوانات غيربومی، بخصوص گربه و موش صحرايی هستند که از خارج به زلاندنوآورده شده اند.



در سال 1999، نسل موش های صحرايی از جزيره فنواهو کنده شد.
به اين ترتيب، اين جزيره به مکانی بی خطر برای طوطی های کاکاپو تبديلشد.
دليل ديگری که برای افزايش قابل ملاحظه تعداد اين پرنده ذکر شده است،باردهی خوب درختان "ريمو" بوده که ميوه آن خوراک اصلی طوطی کاکاپوست.
درکنار شرايط مناسب طبيعی، بيست داوطلب هم مراقبت از پرندگان را برعهده داشتهاند.
بخصوص زمانی که طوطی های ماده آشيانه خود را برای يافتن غذا ترک میکردند، داوطلبان تخم ها را گرم نگه می داشتند و از جوجه ها مواظبت به عمل می آوردند.
متخصصان محيط زيست می گويند که اينک نسبت به بقای اين پرنده کمياب خوشبينیبيشتری وجود دارد.


کاکاپو های نر درفصل جفتگیری برای یافتن جفت خود آواز سر می دهند اما بدون شک صدای آواز آنها از همه پرندگان بیشتر پیش می رود. ترفندی که او برای تقویت صدای خود به کار می برد، بی نظیر است. او ابتدا با پاهای خود چاله ای حفر می کند. سپس در این گودال می نشیند و هوا را به درون کیسه های هوای خود می کشد تا آنها را به آرامی پر کند. وقتی این کیسه ها پر از هوا می شوند، حجم آنها دو برابر می شود. سپس پرنده شروع به خواندن می کند. صدای او تا شش کیلومتر دورتر به گوش می رسد. کاکاپو ممکن است بیش از سه ماه هر شب برای پیدا کردن جفت آواز بخواند. پرنده ها صدایی را ترجیح می دهند که در محیط زندگی آنها تا مسافت دورتری شنیده شود. در جنگل صدا به درختان برخورد می کند و توسط برگ ها جذب می شود. در چنین شرایطی یک آوای کوتاه و یکنواخت بهترین سیگنال است. اگر پرنده دیگری یک بار آن را بشنود، می تواند صبر کند تا آواز دوباره تکرار شود؛ و اگر بخواهد می تواند به راحتی آن را دنبال کند و به خواننده آواز برسد.