زاغ بور (زاغ زمینی ایرانی)

نام فارسی : زاغ بور، زاغ کویری یا بور مرغ
نام انگلیسی : Persian Ground-jay زاغ زمینی ایرانی
نام علمی : Podoces Pleskei
مشخصات ظاهری : این پرنده، 24 سانتی متر طول دارد و شبیه هدهد، اما بدون تاج سر، است. منقار بلند با کمی خمیدگی رو به پایین و بال ها پهن است. رنگ پر و بال ها پهن است. رنگ پر و بال نخودی مایل به قهوه ای ، صورت کم رنگ تر و از قاعده ی منقار تا چشم ها لکه ی سیاه رگه مانند و نیز لکه ی سیاه بزرگی در بالای سینه اش دیده می شود. بال ها سیاه با دو نوار بالی سفید است (که در پرواز مشخص می شوند.) بسیار فریب کار است. به طور تصادفی، بالای بوته های قیچ نشسته و دمش را اندکی به صورت پره مانند نگه می دارد. بیشتر روی زمین راه رفته و به سرعت می دود تا از مقابل دیدگان پنهان شود. تا حدودی شبیه چکاوک هدهدی است.
صدا : صدای این پرنده ضعیف و با حدود 10 نوت در ثانیه، به صورت "پی- پی- پی- پی- پی- پی ، pee-pee-pee-pee-pee-pee" شنیده می شود.
زیستگاه : این پرنده در مناطق استپی بیابانی، بیابان های ماسه ای با گیاهان پراکنده و دشت های پوشیده از گیاه قیچ (zygophyllum) به سر برده و لا به لای بوته ها آشیانه می سازد. تنها پرنده ی بومی و آندمیک در ایران است و اخیرا پراکندگیش وسعت بیشتری پیدا کرده است.
تغذیه : از حشرات و خزندگان کوچک و دانه ها تغذیه میکند.
محل لانه سازی : در میان بوته های بیابانی مانند گیاه قیچ (zygophyllum)
حفاظت : با توجه به کاهش فراوان جمعیت این پرنده در سال های اخیر که عمدتا به سبب جمع آوری آن برای تاکسیدرمی است، اقدامات ویژه ی حفاظتی برایش ضروری است.